افشین مقدم صدایش بود اما چهره ای نداشت. در این سال ها كه آهنگ هایش دست به دست می گشت و به گوش نسل بعد از او می رسید، هیچ كس نمی دانست كه این صدای گرم متعلق به چه چهره ای است.بعد كه «زمستون» از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی مجوز انتشار گرفت و پوستر آن كنار پوسترهای دیگر موسیقی روز جا خوش كرد، تصویر خواننده هم جان گرفت. افشین مقدم را دیدیم كه جلو كوه هایی پر از برف ایستاده، دست به كمر زده و به دوربین خیره شده است. با ساعتی كه عقربه اش روی ۴۵/۸ دقیقه ایستاده. چقدر جوان بود در آن سال ها، جوان ماند و جوان از دنیا رفت.
31 سال داشت كه تصادف رانندگی در جاده شمال جانش را گرفت و از او آلبوم «زمستون» و یك آلبوم نیمه تمام به جا گذاشت، در روزهایی كه آهنگ هایش در همه جا پخش می شد: زمستون تن عریون باغچه چون بیابون، درختا با پاهای برهنه زیر بارون... افشین مقدم كه رفت فرصتی پیش آمد تا آهنگ هایی كه خواند به تاراج برده شود.
میراث او به مذاق خیلی ها خوش آمد و هر كس قطعه ای را برداشت و با صدای خود ضبط كرد و خیلی ها نفهمیدند این آهنگی كه می شنوند متعلق به افشین مقدم است نه صدای كذایی كه آن را دوباره اجرا می كند بدون اینكه نام صاحب اصلی اثر را یادآوری كند: تو آخرین طبیبی، كه لحظه های آخر به داد من رسیدی، تو نوری از خدایی كه پیغام خدا را، به گوش من رساندی، بر روح من دمیدی... شاید به خاطر همان صدای كذایی هم بود كه وزارت ارشاد به این آهنگ كه یكی از قطعات مجموعه «زمستون» بود مجوز انتشار نداد. نه آهنگ مشكلی داشت و نه شعر، اما صدای خواننده ای را تداعی می كرد كه آن را در منطقه ای ممنوعه به نام لس آنجلس دوباره اجرا كرده بود.
بیشتر ترانه های افشین مقدم «این جا» و «آن جا» خوانده شدند و خیلی ها از اصل ماجرا بی خبر بودند و این بی انصافی البته فقط در حق او نشد، در حق خیلی های دیگر هم شد كه البته زنده نبودند تا رنج ببرند: قمرالملوك وزیری، عصمت باقرپور، مهرپویا، غلامحسین بنان و... كاری اش هم نمی شود كرد. رسم روزگار چنین است و شاید آنها با این كار باعث شدند كه آثار قدیمی فراموش نشوند و از بین نروند؛ گیرم كه با اجرایی ضعیف و صدایی بد و بی ربط. افشین مقدم آنقدر مجال نداشت كه كارهایی جز همان دو آلبوم از خود به جا بگذارد، در اوج بماند یا سقوط كند. مثل خوانندگان دیگری كه بخت كمتری برای در اوج ماندن داشتند.
افشین مقدم در تراس رستورانی در نزدیكی شمیران آواز می خواند. صدای گرمی داشت و تعلقش فقط خواندن بود نه پول. سعید دبیری ترانه سرای بسیاری از قطعات مجموعه «زمستون» می گوید كه یك روز به این رستوران رفت و با افشین مقدم آشنا شد. افشین لوطی بود و میز دبیری را حساب كرد و رفاقت آنها شروع شد. سعید دبیری - كه بعدها با كوروش یغمایی و علیرضا افتخاری هم همكاری كرد- ترانه «زمستون» را گفت و از افشین مقدم كه در آن روزها در بلك كتز هم نقش كوچكی داشت خواست تا آن را به همراه چند ترانه دیگر اجرا كند.
ترانه ها را در استودیو بل ضبط كردند و در سال ۱۳۵۴ آلبوم «زمستون» منتشر شد، خیلی هم سر و صدا كرد و اسم افشین مقدم را سر زبان ها انداخت و همین باعث شد كه او بلافاصله ضبط آلبوم دوم را با ساخته هایی از جهانبخش پازوكی شروع كند، درحالی كه چند روز بیشتر با مرگ فاصله نداشت. سعید دبیری می گوید: «قبل از سفر شمال شب آخری كه افشین در تهران بود، به استودیو بل آمد و به چشم آذر اصرار كرد كه آهنگی را كه نصفه كاره مانده بود ضبط كند. به او گفتیم كه وقتی برگشت می تواند سر فرصت به استودیو بیاید اما او كه انگار از مرگش خبر داشت قبول نكرد. حتی آن شب از چند تا از دوستان و خانواده اش هم خداحافظی كرد و دیگر هیچ وقت صدای او را نشنیدیم.»
البته اگر افشین مقدم زنده بود، معلوم نبود كه به كدام دسته از خوانندگان ملحق می شد و هنرش چه سرنوشتی پیدا می كرد. «زمستون» هیچ وقت تجدید چاپ نشد تا سال پیش كه شركت ایران گام با تردید آن را برای گرفتن مجوز به وزارت ارشاد فرستاد و توانست اجازه انتشار و پخش آن را بگیرد. با سه چهار قطعه ای كه از آلبوم حذف شده بود این مجموعه به بازار آمد و خیلی هم خریدار داشت. شاید همان روزهای اول كسانی هم كه نام او را شنیده بودند و صدایش را می شناختند، نفهمیدند مردی كه پشت به كوه ها ایستاده افشین مقدم است كه كارهایش را قبلاً گوش كرده بودند: جای تو خالی، جای تو مونده هنوز رو نقش قالی، امشب نمی دونه دلم، تو در چه حالی... اما این آلبوم مثل روزهای اولش تر و تازه بود و البته تقریباً شبیه هیچ كدام از آلبوم های پاپی كه این روزها می شنویم نبود.
پشت هر صدایی كه می شنیدیم كسی بود كه ساز می زد. نه كامپیوتری برای صداسازی بود، نه كیبوردی. آهنگ با سازهایی مثل ویولن، ویولن آلتو، ترومپت، ساكسیفون، پیانو، گیتار، فلوت، جاز [درامز] و قانون اجرا شده بود كه همگی در استودیو حاضر بودند و حتی هیچ صدایی بعداً میكس نشده بود. امكانات ضبط دهه ۵۰ مثل امروز نبود و آهنگ ها با حضور كامل نوازندگان، آهنگساز و خواننده ضبط می شدند. «زمستون» فعلی شامل ۱۱ ترانه است كه با مشهورترین كار افشین مقدم یعنی همان «زمستون» كه سعید دبیری شعرش را سروده شروع می شود. سعید دبیری می گوید كه این كارها را اول مردم شنیدند و بعد به صورت نوار منتشر شد، زمانی كه دیگر صفحه از ارزش افتاده بود. البته تمام ترانه های این آلبوم متعلق به او نیست.
مسافر، به من نخند، آسمون، جاودانه، سینه ریز ستاره، گذشته، ای خدا، فانوس ماه، پاك باخته و گل افشین كه ترانه ای است به یاد خواننده قطعات دیگر این آلبوم هستند كه افشین مقدم هیچ وقت مجال اجرای زنده آنها را پیدا نكرد. اما خوانندگان دیگر این مجال را داشتند كه ترانه های او را به نام خود ثبت كنند. مثل ترانه مسافر كه هر موقع آن را با صدای افشین مقدم می شنویم بی اختیار صدای خواننده دوم آن هم در گوشمان می پیچد: روزی كه می خواستم از شهرمون برم، پیش هزاران چشم تو گریه می كردی، می گفتنی با حسرت دیگه برنمی گردی، گفتم كه عمر این سفر كوتاه كوتاهه، گفتی كه یاد من همیشه با تو همراهه، گفتم مبادا جای من را دیگری گیرد، گفتی كه منتظر نشستن آخرین راهه... صدای سازهایی را می شنویم كه امروز دیگر در كمتر اثر پاپ ایرانی می شنویم: ترومپت، پیانو، ساكسیفون و...
دوستداران افشین مقدم او هیچ وقت فكر نمی كردند كه صدای او بعد از سه دهه دوباره زنده شود و حتی بتوانند آن را از رادیو پیام هم بشنوند.
ارسال شده در مورخه : سه شنبه، 14 آبان ماه ، 1387 توسط setareh
بازدیدکنندگان غیر عضو حق ارسال نظر و پیشنهاد در مورد مطالب این سایت ندارند . برای استفاده از سرویسهای مخصوص کاربران عضو فرم عضویت را تکمیل نمائید .
اینطور خواننده ای دیگه نمیاد واقعا قشنگه به خصوص اهنگهای مسافر و اسمون واقعا من حال میکنم/اگه کسی موسیقی خوب میخاد همه این فول ارشیو رو دانلود کنه.
حسین آهنیان مقدم" مشهور به "افشین مقدم" خواننده پاپ قبل از انقلاب که همگان او را با ترانه های ماندگاری همچون "زمستون"،"جای تو خالی"،"آخرین طبیب"،"مسافر" و... می شناسند در ۸ مهرماه ۱۳۲۴ بدنیا آمد و کارش را در "واریته" ودر برنامه "شش و هشت" سال۱۳۴۸با داریوش اقبالی و کیوان و اونیک و... شروع کرد.تمامی آهنگسازی این مجموعه به عهده پرویز مقصدی آهنگساز برجسته ایرانی بود.بعدها داریوش و کیوان از او جدا شدند و به تنهایی ادامه فعالیت دادند.
افشین خیلی زود با اجرای ترانه هایی مانند شیطنت.عاشقانه.زمستون.میترسم.و...به دلیل چهره جذاب و صدای گرمش مورد استقبال جوانان قرار گرفت بطوری که در سه سال خوانندگی دو بار بعنوان بهترین خواننده جوان سال ایران انتخاب شد.
آلبوم "زمستون" که قویا باعث شهرت او شد در سال ۱۳۵۱ با ۱۸ ترانه عرضه شد.
افشین مقدم در روزی که با3 تا از دوستاش تصادف میکنه شعر ترانه مسافر رو زیر لبش میخونده و با دختر و همه خونوادش خداحافظی کرده بوده و به دوستاش میگفته که فکر میکنم که میمیرم و البوم نا تموم رو نیمه کاره به جا میزارم و همین طور هم میشه و اب یک اتوبوس تصادف میکنه و خودش به دیار ملکوتی می پیونده و 3 دوستش مصدوم میشن-افشین در ساعتهای اولیه صبح روز جمعه اول مردادماه ۱۳۵۵ در یک حادثه رانندگی در جاده هراز جان خود را از دست داد.
پیکر او در بهشت زهرا تهران به خاک سپرده شد.
جزیات حادثه :
همراهان او در اتومبیلش رضا کیکاسری(فلوت زن ارکستر افشین) و دو دوست صمیمی او یعنی بهروز برزگر و محمد شاه نوری بودند که جزئیات حادثه از زبان همراهان افشین به نقل از مجله جوانان امروز آن زمان خواندنی است :
رضا کیکاسری:"حدود ساعت یک نیمه شب بود که تصمیم گرفتیم به شمال برویم . مقصد ما بیشه کلا بود . قرار بود میهمان یکی از رفقا باشیم . افشین رانندگی می کرد . حدود چهل کیلومتر به آمل مانده بود که وی قصد سبقت از یک سواری را کرد و به محض اینکه به قسمت چپ جاده متمایل شد اتوبوس از مقابل رسید و این حادثه وحشتناک پیش آمد.من عقب اتومبیل نشسته بودم و پس از تصادف متوجه شدم حال افشین بدتر از ما سه نفر است . چشمان من کم کم دیدش را از دست می داد و به درستی نمی توانستم آنچه را که در اطرافم می گذرد ببینم..."
رضا از ناحیه چشم به شدت آسیب دیده بود و تا دو روز بعد از حادثه از مرگ افشین خبری نداشت...
بهروز برزگر:"کنار دست افشین نشسته بودم. او مرتب از مرگ سخن می گفت ، ترانه مسافرش را چندین بار خواند . گویا می دانست مرگ در چند قدمی اش می باشد . می گفت از تمام فامیل خداحافظ
اینطور خواننده ای دیگه نمیاد واقعا قشنگه به خصوص اهنگهای مسافر و اسمون واقعا من حال میکنم/اگه کسی موسیقی خوب میخاد همه این فول ارشیو رو دانلود کنه.
حسین آهنیان مقدم" مشهور به "افشین مقدم" خواننده پاپ قبل از انقلاب که همگان او را با ترانه های ماندگاری همچون "زمستون"،"جای تو خالی"،"آخرین طبیب"،"مسافر" و... می شناسند در ۸ مهرماه ۱۳۲۴ بدنیا آمد و کارش را در "واریته" ودر برنامه "شش و هشت" سال۱۳۴۸با داریوش اقبالی و کیوان و اونیک و... شروع کرد.تمامی آهنگسازی این مجموعه به عهده پرویز مقصدی آهنگساز برجسته ایرانی بود.بعدها داریوش و کیوان از او جدا شدند و به تنهایی ادامه فعالیت دادند.
افشین خیلی زود با اجرای ترانه هایی مانند شیطنت.عاشقانه.زمستون.میترسم.و...به دلیل چهره جذاب و صدای گرمش مورد استقبال جوانان قرار گرفت بطوری که در سه سال خوانندگی دو بار بعنوان بهترین خواننده جوان سال ایران انتخاب شد.
آلبوم "زمستون" که قویا باعث شهرت او شد در سال ۱۳۵۱ با ۱۸ ترانه عرضه شد.
افشین مقدم در روزی که با3 تا از دوستاش تصادف میکنه شعر ترانه مسافر رو زیر لبش میخونده و با دختر و همه خونوادش خداحافظی کرده بوده و به دوستاش میگفته که فکر میکنم که میمیرم و البوم نا تموم رو نیمه کاره به جا میزارم و همین طور هم میشه و اب یک اتوبوس تصادف میکنه و خودش به دیار ملکوتی می پیونده و 3 دوستش مصدوم میشن-افشین در ساعتهای اولیه صبح روز جمعه اول مردادماه ۱۳۵۵ در یک حادثه رانندگی در جاده هراز جان خود را از دست داد.
پیکر او در بهشت زهرا تهران به خاک سپرده شد.
جزیات حادثه :
همراهان او در اتومبیلش رضا کیکاسری(فلوت زن ارکستر افشین) و دو دوست صمیمی او یعنی بهروز برزگر و محمد شاه نوری بودند که جزئیات حادثه از زبان همراهان افشین به نقل از مجله جوانان امروز آن زمان خواندنی است :
رضا کیکاسری:"حدود ساعت یک نیمه شب بود که تصمیم گرفتیم به شمال برویم . مقصد ما بیشه کلا بود . قرار بود میهمان یکی از رفقا باشیم . افشین رانندگی می کرد . حدود چهل کیلومتر به آمل مانده بود که وی قصد سبقت از یک سواری را کرد و به محض اینکه به قسمت چپ جاده متمایل شد اتوبوس از مقابل رسید و این حادثه وحشتناک پیش آمد.من عقب اتومبیل نشسته بودم و پس از تصادف متوجه شدم حال افشین بدتر از ما سه نفر است . چشمان من کم کم دیدش را از دست می داد و به درستی نمی توانستم آنچه را که در اطرافم می گذرد ببینم..."
رضا از ناحیه چشم به شدت آسیب دیده بود و تا دو روز بعد از حادثه از مرگ افشین خبری نداشت...
بهروز برزگر:"کنار دست افشین نشسته بودم. او مرتب از مرگ سخن می گفت ، ترانه مسافرش را چندین بار خواند . گویا می دانست مرگ در چند قدمی اش می باشد . می گفت از تمام فامیل خداحافظی کرده ام . اگر بمیرم خیالم راحت است. دیگر کسی از من گله نمی کند که افشین چرا بی خداحافظی رفتی. وقتی حادثه پیش آمد ، من و افشین به خارج از ماشین پرت شدیم ، مدت ها کنار جاده بودیم . هیچ کس به ما کمک نکرد . همه می آمدند و با کمی مکث به سرعت می گذشتند . گویا مردم از دیدن چهره های خون آلود ما وحشت می کردند . لحظات به سختی می گذشت. قسمت چپ بدن افشین به کلی خرد شده بود..خون زیادی از بدنش می رفت بعد از لحظاتی سخت و کشنده ، یک اتومبیل شورلت به کمک ما آمد . سرنشینان آن ، من و افشین را که حالمان بدتر از دیگران بود سوار کردند و به طرف آمل حرکت دادند . افشین دیگر رمقی نداشت . او فقط به من نگاه می کرد . گویا می خواست با نگاه های خود به من حالی کند بهروز دیدی گفتم زندگی من همین جا تمام شده. من دارم می میرم به آخر خط رسیدم. ولی افسوس که از هیچ کس کاری ساخته نبود . اتومبیل به سرعت جاده هراز را طی می کرد ... خدای من .. افشین ساکت شده بود . او دیگر نگاهم نمی کرد . مثل این که راننده بیخود عجله می کرد . بله همه چیز تمام شده بود . افشین دیگه در این دنیا نبود . در این اثنا آمبولانسی آژیرکشان از راه رسید و من و افشین را تحویل گرفت ..."
اینجا،بغض در گلوی بهروز می شکند و غم از دست دادن دوست عزیزی چون افشین چشمانش را خیس می کند . او به پای شکسته خود توجهی ندارد . بهروز فقط از افشین حرف می زند و این که چطور راحت و آسوده جلوی چشمان او جان داده است...
من از کسانی که در تهران زندگی میکنن میخام که اگه به بهشت زهرا رفتن از طرف بنده یک فاتحه از طرف بنده برای شادی روح افشین بخونن با سپاس
محسن از شیراز --فسا
